"Ballada o starych kawalerach"

Golą się brzytwą. Potem długo szukają spinki pod komodę. 
Starannie więc krawat i uśmiechają się do lustra. Bo teraz to jest 
łagodny jedwab, a wtedy za pierwszej miłości był sznur. No cóż, 
wszystko mija. Przeżyło się to i owo. Wystygł człowiek.
Szelki wiszą z tylu. Gdyby były dzieci, biegałyby za tymi szelkami.
- "Rachelo, kiedy Pan..." - to zawsze przy nakładaniu kamizelki. 
Nieodzowne.

-- 
Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Autor - Herbert Zbigniew