"I smutek, i nuda..."

I smutek, i nuda. Nikt dłoni nie poda z pomocą,
  Gdy troska człowieka przygniata.
Pragnienia? Lecz pragnąć wieczyście, daremnie... i po co?
  A lata mijają, najlepsze me lata.
Pokochać? Lecz kogo? Na chwilę pokochać nie warto -
  A kochać na wieki któż zdoła?
Gdy spojrzysz w głąb serca, tam przeszłość swą widzisz
                                                                   zatartą:

  I radość, i męki dziś błahe są zgoła.
Namiętność? Lecz wcześniej czy później jej słodka
                                                            trucizna -

Rozsądek mi szepcze - też zginie.
I życie, gdy przyjrzeć się bacznie, z goryczą to wyznam,
  Jest żartem niemądrym jedynie.

-- 
Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl

Autor - Lermontow Michaił Jurjewicz

<< powrót